Premiera książki | Pieśni niczyje / Skoki do nieba | Daria Danuta Lisiecka | 21 Lutego 2026

Wypowiedzi i opinie o książce pieśni niczyje/skoki do nieba:

Poemat Pieśni niczyje / skoki do nieba Darii Danuty Lisieckiej powstał z gestu ocalania – prywatnego i artystycznego zarazem. Jest zapisem przyjaźni, która, choć przerwana przez śmierć jednej z jej bohaterek, nadal trwa w języku. Bohaterka cyklu wzorowana jest na Małgorzacie Starowieyskiej – malarce, tancerce, performerce – której życie i twórczość wybrzmiały w dziewiętnastu pieśniach różnej długości i miary.
(…) Struktura tomu przypomina montaż filmowy – kolejne utwory są odrębnymi kadrami, ale powracające motywy (taniec, obraz, list, zapach, światło) tworzą prywatną melodię. Język jest wielorejestrowy: liryczny i obrazowy, ale też dokumentalny, miejscami narracyjny. Daria Danuta Lisiecka nie rekonstruuje chronologicznego życiorysu; zamiast tego powołuje figurę symboliczną – tancerkę, w której ruch i obecność stają się znakiem intensywnego istnienia.(…)Choć zakorzeniony w konkretnej relacji, poemat wykracza poza osobiste przeżycie autorki. Można go czytać jako zadumę nad tym, co pozostaje po człowieku – nie tylko dzieła czy biograficzne fakty, lecz także ulotne gesty, spojrzenia, zapachy, słowa, które spajają się z pamięcią innych. Tytułowa niczyjość okazuje się złudzeniem: zapisane pieśni stają się czyjeś, istnieją w pamięci czytelnika; dzięki czemu trwają dalej.
W tym sensie Pieśni niczyje / skoki do nieba budują i stają się strukturą pamięci i próbą integracji rozproszonych fragmentów istnienia w spójną, poetycką całość. Pokazują, że tylko sztuka może realnie przeciwdziałać próżni.

Justyna Wojdyło, Refleksy Literackie, poetka, animatorka kultury

pieśni niczyje / skoki do nieba to poetycka opowieść o przyjaźni dwóch artystek. Wspomnienia, wydobyte spod warstwy czasu, odżywają w poetyckich relacjach. Przebija przez te, niepozbawione wewnętrznego rytmu utwory, głęboka melancholia, ten najsmutniejszy i nieukojony zarazem rodzaj piękna, który pojawia się właśnie wtedy, gdy przeszłość przywołują poeci, a już szczególnie, gdy czyni to Daria Danuta Lisiecka. Cóż jeszcze? Każdy skok do nieba, każda choćby najmniejsza próba oderwania się od szorstkiej powierzchni rzeczywistości, kończy się powrotem do niej. Trzeba jednak wciąż i wciąż próbować, być może to jest istotą sztuki, być może to jest istotą życia. Słuchajmy pieśni poetki, powtarzajmy w myślach jej słowa.

Dariusz Marcinek, poeta i performer, autor Wniebowstąpienia saren

Dziewiętnaście pieśni [skoków do nieba], dziewiętnaście spotkań/rozstań, ogników wtopionych w powietrze gęste i białe jak białe wiersze. Daria Danuta Lisiecka zabiera nas na spotkanie z niezwykłą artystką, Małgorzatą Starowieyską [albo jej rewersem] i robi to w sposób niemalże mistyczny.

Paweł Jasiński, poeta i malarz, autor Skowytu rozproszenia

Daria Danuta Lisiecka – poetka, redaktorka, animatorka kultury. Laureatka konkursów teatralnych i literackich. Tłumaczona na język angielski, hiszpański, portugalski i ukraiński. Pomysłodawczyni i dyrektor artystyczny, istniejącego od 1999 roku, festiwalu literackiego Ogólnopolskie Spotkania Poetów BIAŁA LOKOMOTYWA. Autorka książek poetyckich: Teatr moich wierszy (1999), mgnienia (2020) oraz prozy poetyckiej Obłoki nad bulwarem (2022). Opracowała, zredagowała i opatrzyła komentarzem publikacje: BIAŁA LOKOMOTYWA – festiwal literacki w Łazieńcu (2021), antologię Wybrane z rozkładu jazdy (2022) oraz (wraz z Adamem Radoszem) Teatr to dziwny teatr jedyny. Opowieść o Teatrze KRAM’86 na głosy kilku aktorów i paru fanów (2025). Współredaktorka strony Babiniec Literacki. Prowadzi w Radio z Qlturą autorski magazyn o literaturze, książkach, stylach i pasji czytania – Wyczytane do białości. Realizuje bezterminowo autorski projekt Teatr Moich Wierszy.

Jej nowa książka pieśni niczyje / skoki do nieba (2026) – to cykl dziewiętnastu wierszy o przyjaźni tancerki (także malarki i performerki) i poetki, pamięci i trwaniu poza czasem. Utwory w niej zawarte poprzez ustanowioną przez poetkę symboliczną figurę tancerki, przy wołają postać Małgorzaty Starowieyskiej, artystki niezwykłej i są hołdem dla niej.

Małgorzata Starowieyska (1953–2006) to polska artystka; malarka, performerka, scenografka i choreografka. Studiowała w Académie des Beaux-Arts w Paryżu, uzyskując w 1979 roku dyplom z malarstwa. Mieszkała i tworzyła w Polsce (Warszawa, Skudzawy Stare), Niemczech Zachodnich (Berlin, Kilonia) i Francji (Paryż). Poetka, Daria Danuta Lisiecka, poznała ją w 1993 roku na Rypińskiej Wiośnie Teatralnej. Przez kilka lat artystki spotykały się w jej domu Starowieyskiej w Skudzawach Starych oraz na różnych przeglądach i festiwalach teatralnych, wymieniały listy. Później, po przeprowadzce Małgorzaty do Warszawy, ich znajomość miała już charakter epizodyczny. O jej śmierci tancerki poetka dowiedziała się po trzech latach od tego ostatecznego faktu od jej biografki Kapsydy Kobro-Okołowicz, która ocaliła i zebrała jej twórczość, dotarła do osób, które ją znały oraz wydała jej listy – Kapsyda Kobro-Okołowicz, Mao Star. Instynktowne zanikanie w przestrzeni. Listy i materiały do biografii Małgorzaty Starowieyskiej (1953-2006), Gdańsk 2015.)